Komentarze do wpisu 'Ojciec i ojczym'

Komentarz do wpisu Przyjaciele po rozwodzie od Przyjaciel Rozwodników

Przyjaciel Rozwodników — Mon, 22 Feb 2010 10:28:50 +0000

Marku piszesz o mijaniu się z prawdą Ojczyma, więc może napisz ile razy widziałeś się z nim po jego rozwodzie w ciągu tych 4 lat.
To powinno rozwiązać wszelkie wątpliwości.

Komentarz do wpisu Przyjaciele po rozwodzie od ojczym

ojczym — Mon, 22 Feb 2010 08:53:18 +0000

Oczywiście, że są to moje subiektywne odczucia i ja wcale nie silę się tu na obiektywizm. Dużo bardziej przykro jest przeżywać to, o czym się pisze.

Kilka razy próbowałem pogadać w ciągu ostatnich 4 lat.

Komentarz do wpisu Przyjaciele po rozwodzie od Marek

Marek — Sun, 14 Feb 2010 12:44:13 +0000

Dopiero dziś odkryłem Twój blog i dość szybko dotarłem do wpisu “Przyjaciele po rozwodzie”. Przykro się czyta takie wpisy, które miejscami mijają się z prawdą, które są subiektywną projekcją myśli i odczuć, a nie mają nic wspólnego z obiektywną prawdą opartą na uczciwej rozmowie. Zamieszczone komentarze ? Cóż są odzwierciedleniem Twojego opisu sytuacji, nie można mieć do nich zastrzeżeń, mimo to “harry122″ zachował dystans i obiektywizm, ale chyba nie został zauważony…

I tyle wystarczy komentarza tutaj. Gdybyś chciał pogadać zawsze wiesz jak mnie złapać.

pozdrawiam

Komentarz do wpisu W co się bawimy, czyli subiektywny ranking gier i zabaw siedmiolatka cz. 1. od klandia

klandia — Wed, 01 Jul 2009 17:47:10 +0000

opiekuję się 7letnim Arturem i potrzebuję pomysłów na zabawy. niestety nigdy nie miałam do czynienia z chłopcami w jego wieku, ani też młodszego rodzeństwa, więc w sumie nie za bardzo wiem czym mam go zająć. były już “grane” żołnierzyki, karty, bierki i inne gry, rower, hula-hop. momentami nie wiem co mam robić. rodzice zgadzają się na oglądanie bajek przez 40 min., więc wyłączenie telewizora w trakcie oglądania bajki jest koszmarne i najczęściej kończy się płaczem. nie wiem co mam robić, by zainteresować chłopca..

Komentarz do wpisu Narzędzia ojczyma od art

art — Sun, 07 Jun 2009 23:01:01 +0000

A jak funkcjonować w trochę innej rzeczywistości, mianowicie z kobietą i 5-letnim chłopcem, z którymi żyję od blisko 2 lat. Chłopiec nie poznał nigdy swojego biologicznego ojca. Facet ich zostawił. Mały przekaz ma taki od swojej mamy, że byli niekochani i zostali porzuceni. Tłumaczy mu kim jest tata podając za przykład moją osobę. Pytany o to czy chce żebym był jego tatą twierdzi że tak. Mimo wszystko rozmowy te odbywają się poza mną a Mały jednak pyta matkę wówczas o ojca, jaki był, jak się nazywa, co robi, czy ma jakieś jego zdjęcie… Ciężki temat, są jakieś metody postępowania w takich przypadkach, kiedy dziecko ma tylko świadomość istnienia “jakiegoś taty”, który tak naprawdę nigdy tatą nie był?